Zoeken

Event BiFFF 2018

BiFFF 2018
Alle hoogtepunten van het recente BiFFF? Check dan deze door onze vliegende reporter ter plaatse én horror- en sf-aficionado Art Vereecke samengestelde bilan!

BiFFF 2018 Exhaustif

 

Op 16 april jongstleden sloot het 36e BiFFF zijn deuren. Het bleek alweer een groot succes met ruim 4000 bezoekers meer dan het jaar ervoor, tal van evenementen en uiteraard de komst van Guillermo Del Toro naar het festival voor een felgesmaakte (en integraal op Youtube te bekijken) masterclass. Maar uiteraard gaat het op het BiFFF nog steeds om de films en ook daar stelde het 36e BiFFF niet teleur met meer dan 100 fantastische films. Cinevision scheidt het kaf van het koren en reikt ook nog eens zijn eigen BiFFF-awards uit.

 

De Cinevision BiFFF 36 top-10

 

10. Victor Crowley

Deze bovennatuurlijke slasher, vertoond tijdens een alweer geweldig entertainende Fantastic Night, kun je gerust mijn Guilty Pleasure van het 36e BiFFF noemen. Dit is het vierde deel in "The Hatchet"-reeks rond boeman Victor Crowley, een Jason Vorhees-ersatz die huishoudt in een moeras. Crowley ontfermt zich deze keer over de overlevenden van een neergestort vliegtuig. Regisseur Adam Green houdt het kort, goor & grappig en slaagt er ook nog eens in om personages op te voeren waar je om geeft. Beste deel van deze reeks en uitkijken dus naar het 40e BiFFF waar waarschijnlijk het vijfde deel zal draaien (dat uiteraard wordt aangekondigd tijdens de eindgeneriek!).

 

9. Parallel

Uiterst genietbare B-film over een spiegel die toegang geeft tot een oneindig aantal paralelle werelden. Vier vrienden proberen daar hun voordeel mee te doen, door in deze paralelle universa ideeën en tijd te gaan stelen. Dat gaat uiteraard mis. Regisseur Isaac Ezban levert hiermee zijn beste film af na het aardige "The Incident" en het minder aardige "The Similars" (beiden op Netflix). Doet denken aan films zoals "12:01", "Retroactive" (in een ver verleden nog prijswinnaars op het BiFFF) en "Timelapse".

 

8. Tragedy Girls

Hardop gelachen met deze prent waar twee cheerleaders die graag zo veel mogelijk views willen op hun website aan het moorden slaan. Om de kneepjes van het vak te leren ontvoeren ze een serial killer (gespeeld door karakterkop Kevin Durand).  Prima zwarte komedie die de sociale media en Amerikaanse High School-cultuur op de korrel neemt, gedragen door de twee uitstekende hoofdrolspeelsters (Brianna Hildebrand uit "Deadpool" 1 & 2 en Alexandra Shipp uit "X-men Apocalypse" en "Dark Phoenix"). Er zitten trouwens enkele grappige verwijzingen naar andere horrorfilms in de prent, waaronder één naar "Martyrs" van Pascal Laugier.

 

7. Blue my Mind

Opgepast voor SPOILERs! Zwitserse coming-of-age annex body horror prent over een bakvis (en deze term mag u hier zeer letterlijk nemen - EINDE SPOILER). Blue my Mind imponeert dankzij de originele invalshoek op puberperikelen, het prachtig camerawerk en het buitengewoon acteerwerk van de twee hoofdrolspeelsters Luna Wedler en Zoë Pastelle.

 

6. Freehold

U heeft vast en zeker nog nooit van Javier Botet gehoord? Deze Spanjaard lijdt aan het syndroom van Marfan: een erfelijke aandoening waardoor hij extreem lang is (2 meter) en extreem mager (56 kg). 100 Jaar geleden zou hij waarschijnlijk als freak in een circus tewerkgesteld zijn, tegenwoordig verdient de man zijn brood door mee te spelen in films, voornamelijk in het horrorgenre. Zoals in "Rec" bijvoorbeeld, of in "Alien Covenant", waar hij de rol van xenomorph op zich neemt. Binnenkort vertolkt hij de titelrol in "Slender Man" en op het Bifff mochten we hem aanschouwen in "Freehold", zij het dan wel zonder de gebruikelijke lagen make-up en latex. In "Freehold" neemt Botet het op tegen een vastgoedmakelaar die hem onrecht heeft aangedaan. Dat doet hij door zich te verstoppen in mans appartement (een beetje zoals in vergeten BiFFF-parel "The uncertain Guest") en hem ongemerkt te onderwerpen aan allerlei pesterijen. De inventiviteit van deze pesterijen leveren een grappige, spannende en wansmakelijke prent op.

 

5. Ghostland/The Place

De openingsfilm van het 36e BiFFF bleek meteen een voltreffer. Pascal Laugier, van het beruchte "Martyrs" scoort met dit verhaal over een horrorschrijfster die terugkeert naar de plaats waar ze jaren geleden een jeugdtrauma opliep. Goed gemaakte thriller met een goede twist. Daarenboven schudt Laugier nog enkele spannende setpieces uit zijn mouw. Met een cameo van HP Lovecraft zowaar!

 

4. Errementari

Een prachtig verfilmd Spaans sprookje, al moet dat eigenlijk Baskisch sprookje zijn daar deze film werd gemaakt door een Baskische regisseur die zich voor deze prent baseerde op een Baskische mythe. De film werd dan ook nog eens opgenomen in het Baskisch. Baskenland boven dus. Regisseur Paul Urkijo Alijo kreeg voor deze prent hulp van Alex de la Iglesia (die zichzelf zo toch op het 36e BiFFF heeft winnen binnen te smokkelen) nadat hij het prachtige artwork voor de film zag. Hulde ook aan de prachtig gemaakte klassieke duivel (zonder CGI!) die in deze prent een hoofdrol speelt en die het exemplaar, vertolkt door Tim Curry in "Legend", de loef afsteekt.

 

3. Survival Family

Wat als er morgen plots geen elektriciteit meer zou zijn? Met dit probleem wordt een disfunctionele Japanse familie geconfronteerd. In de handen van veel filmmakers zou dit gegeven al snel ontaarden in postapocalyptische gruwelijkheden. Niet zo in "Survival Family. Voor één zeldzame keer levert dat eens een verrassend positieve prent op. Er mag uiteraard ook gelachen worden, en dan vooral met de perikelen van de familie tijdens hun zoektocht naar voedsel.

 

2. Tigers are not afraid

Deze Mexicaanse prent ging met de publieksprijs en een zilveren raaf aan de haal (en kreeg ondertussen ook de hoofdprijs op het gelijk met het BiFFF lopende Imagine filmfestival) en dat is helemaal terecht. Regisseuse Issa Lopez vertedert met haar verhaal over Mexicaanse weeskinderen die geconfronteerd met het drugsgeweld hun vlucht zoeken in een fantasiewereld. Doet denken aan het werk van die andere Mexicaan Del Toro, die onlangs aankondigde dat hij de volgende film van mevrouw Lopez zal produceren.

 

1. Mon Mon Mon Monsters

Een bende jong krapuul worden op één van hun nachtelijke escapades geconfronteerd met een monsterkind, een kruising tussen een vampier en de demonen uit Lamberto Bava's demonenfilms. In plaats van hier "Shape of Water"-gewijs vriendschap mee te sluiten besluiten ze echter om het monster te gebruiken voor hun eigen vermaak (lees: pesten en folteren). Tot grote monsterzus besluit om op zoek te gaan naar haar familielid. Dit is met ruime voorsprong de zwartste horrorkomedie in jaren waarin regisseur Giddens Ko een bijzonder cynische blik op het Taiwanese schoolsysteem etaleert, en waarin naast de monsters geen enkel sympathiek personage in de film rondloopt. Niemand wordt gespaard in deze niet te missen prent! 

 

De BiFFF flop-3

 

3. Dead Ant

Een rockband neemt het op tegen een bende spuuglelijke CGI-mieren van Russische makelij. Geef mij dan maar mieren van papier-maché.

 

2. El Ano de la Plage

Tenenkrullend slechte "Body Snatchers"-remake (het staat dus 2 – 2 wat betreft goede versus slechte "Body Snatchers"-remakes). Gemaakt in Catalonië/Spanje en met Belgische centen (getuige ook een korte scene met Maaike Cafmeyer, William Boeva & Han Coucke gefilmd in de Gentse plantentuin).  Je zou er misschien nog een politieke allegorie in kunnen vinden gezien alle heisa rond Catalonië tegenwoordig (de Spaanse "Body Snatchers" pakken de Catalanen hun persoonlijkheid af!). Deze prent mikt op de lachspieren maar werkt vooral op de zenuwen.

 

1. Montreal Dead End

Over deze Canadese anthologiefilm met zestien amateuristische kortfilms die meestal totaal nergens over gaan kunnen we slechts één ding zeggen: Tabarnak (Canadees voor godverdomme)!

 

De Cinevision BiFFF 2018-awards

 

* Het thema dit jaar in het Bifff: zeer veel religieus geïnspireerde films op het BiFFF dit jaar. Zo zagen we oa Jesus opduiken als vampier in "Vidar the Vampire", stelde god een aantal Spanjaarden voor een ultimatum tijdens een diner in "Killing God", stelde SPOILER de duivel een aantal Italianen voor een ultimatum in "The Place" EINDE SPOILER, kregen we een kijkje in het Koreaanse hiernamaals in "Among the Gods: The two Worlds", werd er gespeeld met het (vage)vuur in "RV: Resurrected Victims" en werd er aangetoond dat er ook wel aangename manieren zijn om de duivel uit te drijven in "Luciferina". Amen!

 

* Meest veelbelovende trend: het gebruik van practical effects in plaats van spuuglelijke CGI.

 

* De "Veel beloven maar weinig geven"-prijs voor de grootste ontgoocheling: ...gaat naar "Inuyashiki". Shinsuke Sato, de regisseur van het fantastische "I am a Hero" – dat bent u al moegehoord, maar u hebt hem nog steeds niet gezien – verfilmt hier opnieuw een manga met intrigerende premisse. Een 50-jarige uitgebluste "Salaryman", die door iedereen wordt uitgespuwd – inclusief vrouw en kinderen –  wordt door aliens getransformeerd in een cyborg. Al gauw gaat hij de strijd aan met een puber die ook door deze aliens werd bewerkt en die mensen en massa neerschiet met zijn...wijsvinger terwijl hij "Bang" zegt. Een soort superhelden-generatieconflict als het ware, dat we nog niet eerder zagen bij Marvel noch DC. Sato doet echter te weinig met dit gegeven: eenmaal het goede eerste halfuur gepasseerd is de film langdradig, niet grappig genoeg en zijn de actiescènes ongeïnspireerd. Een gemiste kans dus. Toch beloonde de internationale Jury deze prent met de Gouden Raaf. Beste Julia Ducorneau, misschien wil u deze keuze eens komen toelichten in een tête-à-tête op restaurant?

 

* De "long time no see"-award voor de meest verrassende comeback: veel keuze voor deze award dit jaar met oa Joanne Whalley die in "Muse" zit, en Alan Ruck die in "Gringo" zit. Maar de award gaat dit jaar naar Felissa Rose, die in "Victor Crowley" zit. Felissa wie? Felissa Rose vertolkte Angela in "Sleepaway Camp", een slasherfilm met zowat het meest verrassende einde ooit, en waar miss Rose de wenkbrauwen doet fronsen.

 

* De Serge Gainsbourg-award voor het beste "chanson" (want als er van iemand veel liedjes worden gezongen op het BiFFF, dan is dat wel van Serge Gainsbourg): wat werden er dit jaar weer veel liedjes gezongen op het BiFFF door de horde bezoekende regisseurs, actrices, acteurs, producenten en dergelijke meer. Zo liet Guillermo del Toro zich begeleiden door vier mariachis (bekijkt u zelf maar op Youtube), en bracht zowat heel de equipe van het Duitse "Snowflake" "Hooked on a Feeling". Maar de prijs voor het beste lied ging naar regisseur Ron Carlson voor zijn zelfgeschreven lied "Sideboob" uit zijn film "Dead Ant". Grappiger dan de hele film.

 

* De "MacGuffin"-award voor het best acterende voorwerp: ...gaat naar het haarstukje van de vader uit "Survival Family". Een eervolle vermelding gaat naar de Iphone uit "Tigers are not afraid".

 

* De "Won Ton Ton: The Dog who saved Hollywood"-award voor het best acterende dier: ...gaat naar de twee duiven uit "Freehold", die als een soort Grieks koor het achtergrondverhaal van de film uit de doeken doen. Een eervolle vermelding gaat naar de zeekoeien die veelvuldig op het scherm verschijnen in "Game of Death", en Harako de hond uit "Inuyashiki".

 

* De "Ta Gueule"-award voor het beste commentaar gehoord tijdens de voorstellingen op het Bifff: ...gehoord vlak voor het einde van "Ghostland": "On dirait une géneration désenchantée". Voor de liefhebbers van één de hoofdrolspeelsters uit de film...

 

* De "beste scène"-award voor... de beste scène: zat uiteraard in "Mon Mon Monsters". Ingrediënten: een boze monstervrouw, een bus vol scholieren en de Taiwanese versie van "My Way".

 

* De "Grand Guignol"-award voor het goorste moment op het BiFFF: uiteraard doet Troma hier een gooi naar met in "Return to Return to Nuke'em High" een scène die goed wordt omschreven door de oneliner: "Don't be late for your first Period!".  Ook memorabel is een scène waarin een moordpoging plots heel anders uitdraait dan bedoeld door de twee "Tragedy Girls". Toch gaat de award naar het poëtisch gore moment waarmee de antagonist van "Parallel" aan zijn einde komt.

 

*  De "AED"-award voor de beste jumpscare op het BiFFF: gaat naar het Argentijnse "Terrified", wat een erg middelmatige film is, maar een momentje burengluren deed de hele zaal een halve meter uit de harde BOZAR-stoelen springen.

 

*  De "Teleac"-award voor het meest educatieve moment op het BiFFF: gaat naar de film "Double Date" waarin de volgende manier om dames te versieren uit de doeken wordt gedaan: men neme een ijsblokje, breekt dat met de hand in gruzelementen en zegt dan tegen de dame in kwestie: "Nu het ijs gebroken is kan ik je misschien een drankje aanbieden?". Opgepast echter! De film toont zelf aan dat deze techniek de nodige oefening vergt.

 

Hiermee zit het rapport van Cinevision over het 36e BiFFF erop. Hopelijk bent u ervan overtuigd dat het op 36e BiFFF weer een groot feest was en komt u volgend jaar naar het 37ste BiFFF (van 9 tem 21 april 2018)! Met (misschien) volgende films:

 

1. Superlopez

We hadden hem al voorspeld voor deze editie: de nieuwe film van Javier Ruiz Caldera die al twee keer in de prijzen viel op het BiFFF met "Ghost Graduation" & "Spy Time". Caldera waagt zich deze keer aan een komische superheldenfilm.

 

2. Bleach

De nieuwe film van prijsbeest Shinsuke Sato, en opnieuw een verfilming van een zeer populaire manga.


3. Jin-Roh

De nieuwe film van Kim Jee-Woon, van wie er op het 36e BiFFF een retrospectieve liep. Kim zou ook op het 36e BiFFF te gast zijn geweest, ware het niet dat de brave man ziek was en ook nog Jin-Roh moest afwerken. Zeg nu nog eens dat films regisseren geen hondestiel is! Jin-Roh is een remake van een anime die ook nog bij ons een release heeft gekend.


Art Vereecke 

© Cinevision.be/nl

   Bioscoop

   DVD/Blu-Ray